Vroeger, in het ouderlijk huis van Vinceprins, kregen we voor het eerst een huisdier: een kat. Een rood met witte kater. Ik moet een jaar of 6 geweest zijn en de jonge kat was nog een kitten. We noemde de kitten 'Mickey'. Mickey was in de buurt als ik aan het spelen was, ging bij en zelfs óp het speelgoed liggen. Soms kwam hij bij je op bed liggen. En bij het avondeten schoven we een stoeltje bij voor Mickey. Omdat Mickey cervelaat zo lekker vond noemde we het 'Mickey-worst'. Hadden we vaker kipfilet gegeten en hadden we dat aan Mickey gegeven dan had dat ook de potentie gehad om het predicaat 'Mickey-worst' te krijgen. Mickey was gezellig en ik groeide op met Mickey. Mijn vriendje en troost waar ik altijd terecht kon als het ouder worden als kind even niet mee zat. Toen ik een jaar of 14 was moesten we afscheid nemen van Mickey. Vincemoeder was bij de dierenarts en het ging niet meer met Mickey. Ik weet nog welk spelletje ik op de Commodore 64 aan het spelen was toen mijn moeder naar huis belde of we wilde komen om afscheid te nemen van Mickey. Wat deed dat pijn. Laatst vond ik nog een papiertje waarop ik toentertijd de overlijdensdatum had opgeschreven én de tekst dat ik hem nooooit zou vergeten (hierbij het bewijs ;-)
Mickey de kat, ca. 1982 tussen speelgoed en bij kleine Vinceprins
Daarna hadden we in het ouderlijk huis nog andere katten: Wiske, Marco, en Barry. Wiske en Marco waren afstandelijker maar Barry was een echte kroelkont. Echt een lieve kat. Maar ik was al een stuk ouder en groeide niet als jong kind met Barry op. Toen het niet meer ging met Barry woonde ik inmiddels op mezelf. Ondanks dat afscheid nemen pijn doet was dit een andere ervaring dan ik bij Mickey had.
Van boven naar beneden: Wiske, Marco en Barry (klik op de afbeelding voor een vergroting)
Met Vincevrouw hadden we in ons eigen huis KillerCat Spike. De kat die de omgeving terroriseerde als zijn eigendom. Berichten lang heb ik over hem geschreven in deze blog (tip: je moet er eens een paar terug lezen). Mooie trotse kat met karakter. Maar geen kroelkat. Daarna hadden we kat Macho erbij. Die was alles behalve een Macho. Ik noemde hem gekscherend ook wel 'mietje Macho'. Ik had niet zoveel met Macho. Een beetje een rare kat. Spike overleed te jong omdat hij aangereden was door een auto. Normaalgesproken waren al onze katten huiskatten maar bij Spike werkte dat niet. Die moest naar buiten. Dat Spike er niet meer was zouden enkele buren in de wijk niet rouwig om zijn geweest.
We verhuisden naar een andere woonplaats. Inmiddels hadden we kinderen van 1 en 3 jaar. Macho viel in slaap op de stoel bij de buurvrouw en werd nooit meer wakker. Hij ligt denk ik nog steeds in de tuin begraven waar mijn schoonouders gewoond hebben. Foto's en filmpjes van mietje Macho en KillerCat Spike kun je bekijken via de bijbehorende links in de alinea hierboven.
Macho was een zoektocht van Vincevrouw. Eerlijk is eerlijk: het blijft een gok maar eigenlijk niet echt een schot in de roos. Vincevrouw ging na verloop van tijd weer op zoek naar een huisvriendje voor de kinderen en kwam uit op een website van een dierenasiel in Roosendaal. We spreken over het jaar 2012.
Omschrijving dierenasiel van Baris augustus 2012 (klik op de afbeelding voor een vergroting)
Daar zat een lief zwart/wit gekleurd katje te wachten op een nieuw huisje. Historie was er niet van de kat. Hij werd geschat op bijna 3 jaar oud (uit 2010) en had een mank achterpootje. Nemen we dat risico op onverwachte hoge zorgkosten als het manke pootje gaat opspelen? Zijn koppie op de foto en zijn omschrijving deden ons besluiten om de gok te wagen ... we gingen naar Roosendaal!
Daar zat hij in een hok vol met andere katten. Het was zo onrustig in het hok herinner ik me nog. Hij was medisch onderzocht en gecastreerd en na het afrekenen (ik weet niet meer hoeveel het kostte) mocht hij met ons mee in de gloednieuwe rode draagkoffer, speciaal voor hem gekocht.
Daar zat Baris in het hok bij het dierenasiel met zijn manke schuine achterpootje.
Eenmaal thuisgekomen lieten we hem los op zolder waar toen zijn kattenbak en drinken/eten stond. Hij wist zich geen raad waar hij naar toe moest gaan in de nieuwe vreemde omgeving en na een snelle strakke ronde langs de muren van de zolder, ging hij toch maar terug de draagkoffer in. Dat was na de lange rit herkenbaar en het veiligste alternatief van dat moment. We lieten hem met rust om te wennen en een dag later kwam hij steeds vaker tevoorschijn en ontdekte hij zijn nieuwe huis en vriendjes.
Langzaam ontdekte hij zijn nieuwe huisje en vriendjes
Het bleek een schot in de roos: deze kat was zo'n lieve kroelkont, relaxed en begroette je zelfs als je thuis kwam (of voorbij liep). Als ik dan voor mezelf bedenk hoe belangrijk en fijn mijn eigen vriendje 'Mickey' voor mij was toen ik een kleine jongen was, vond ik dit zo leuk voor de kinderen. Baris was echt een onderdeel van ons gezin. Hij was overal bij. Bij het spelen, feesthoedjes, vlinderstrikjes ... hij heeft het allemaal gehad. Twee en vier jaar oud waren de kinderen toen hij kwam. Ze weten niet beter dat Baris er altijd was. Maar Baris werd natuurlijk ouder en hoog bejaard. De afgelopen weken waren moeizaam m.b.t. zijn gezondheid. We willen hem niet kwijt maar het moet nog wel leuk zijn voor hem. Met veel lieve hulp hebben we de zomervakantie kunnen overbruggen. Maar nu gaat het echt niet meer en moesten we Baris met dezelfde rode draagkoffer die we voor hem hadden gekocht om op te halen bij het dierenasiel in Roosendaal, naar de dierenarts. We wisten het: het is zijn laatste rit 😢
Het hele gezin was erbij. De kinderen verloren hun maatje. Hun verdriet was zo naar. En ik begrijp het, ik voel het, ik ken het ... en er is niets wat je er aan kunt doen dan een arm om hun schouder te leggen en te luisteren. Leuke herinneringen ophalen.
Langzaam verdwijnt het 'tastbare' uit een mooie lieve periode toen de kinderen klein waren. Het laat mij niet onberoerd kan ik je zeggen.
"Bedankt voor alles wat je ons gegeven hebt (ook de foute plasmomentjes ;-) Je hebt een speciaal plekje veroverd in onze 🩷🩷🩷🩷".
Een katje uit het asiel een nieuw huisje ... dit is hoe het ging: video hank you Baris 🩷
Het avondrondje op de pier van Haffkrug liet mijn oog vallen op een ogenschijnlijk klein 'onbeduidende' plaquette. Voor mij zijn alle bordjes met Duitse tekst 'enigszins onbeduidend' omdat mijn Deutsche spreche nicht so gut ist .... Toch trok het mijn aandacht. Ik maakte er een foto van om het later te vertalen.
klik op de afbeelding voor een vergroting
Vertaling: "Wrak van de „Cap Arcona“ 54°03'57" N 10°50'38" O (ongeveer 4 kilometer ten noordoosten) De Cap Arcona-tragedie: Op 3 mei 1945, enkele dagen voor het einde van de Tweede Wereldoorlog, kwamen meer dan 7.000 mensen om het leven in de Baai van Lübeck, toen Britse bommenwerpers de voor Neustadt liggende schepen „Cap Arcona“ en „Thielbek“ bombardeerden. De piloten wisten niet dat de mensen aan boord slachtoffers van het nazi-regime waren: het waren gevangenen uit meerdere concentratiekampen die op de schepen opgesloten waren. Zij stierven in de bommenregen, verbrandden of verdronken. Marinesoldaten schoten vanaf vissersboten en mijnenvegers ook nog op de in het water drijvende gevangenen. Slechts ongeveer 500 mensen overleefden de tragedie. De „Thielbek“ zonk; het wrak van de „Cap Arcona“ stak tot begin jaren 50 nog goed zichtbaar ongeveer vier kilometer ten noordoosten van hier uit het water. Een begraafplaats voor de slachtoffers ligt op ongeveer 1000 meter van hier in Haffkrug tussen de B 76 en de snelwegaansluiting Eutin, te voet of per fiets te bereiken via het bospad (Waldweg).
Toen ik op internet las en zag wat voor een tragedie zich hier op 3 mei 1945 heeft plaatsgevonden was het verbijsterend om te beseffen hoe gewetenloos en wetteloos het was om deze schepen vol te stoppen met gevangen uit de Duitse concentratiekampen om de sporen van de Duitse misdaden uit te wissen. 7.000 mensen kwamen om het leven daar in de buurt waar ik aan het strand lag afgelopen weekend. Tot in de jaren '50 was het boven het water uitstekende deel van het wrak van de Cap Arcona te zien geweest. Zelfs tot 1971 spoelde er menselijke beenderen aan op de stranden in de Lübecker Bocht. Er is online veel informatie over te vinden. Zelfs het programma 'Andere Tijden' heeft er een uitzending aan gewijd. Er was destijds één Nederlandse overlevende die zijn verhaal heeft gedaan in die uitzending. Het is ongelooflijk verdrietig ...
klik op de afbeelding om deze uitzending te bekijken
Vincevrouw spotte tijdens het loopje met de hond al een soort herdenkingsplaats aan de rand van Haffkrug (bij nader inzien staat ook op de plaquette maar mijn Deutsche spreche is nicht so gut) Toen ik daar informatie over zocht bleek het een begraafplaats (massagraf) van de omgekomen mensen te zijn. 1.128 slachtoffers liggen hier begraven waarvan van velen niet bekend is wie het zijn. Ik moest er even naar toe om te kijken.
klik op de afbeelding voor een vergroting
Niet te bevatten wat mensen elkaar kunnen aandoen. Ook is het niet te bevatten dat mensen hier hun honden moedwillig los laten lopen op deze goed omheinde gedenkplaats met graven.
klik op de afbeelding voor een vergroting
Respectloos en "Zum Kotzen!"
Op de afbeelding hierboven kan je zien waar de begraafplaats ligt in Haffkrug en het wrak van de Cap Arcona in de Lübecker Bocht. Klik er op om de afbeelding groter te kunnen zien. De blauwe 'dot' is waar wij verblijven. Nou Tschüß!
Na de gedeeltelijke zonsverduistering was het nog hard werken om alle spullen op tijd klaar te zetten voor ons vertrek van de volgende ochtend. De reis naar Haffkrug in Duitsland stond voor de deur! Dit jaar geen bungalowpark met bejaarden en een schoorsteen (al zou er zomaar nog ergens nog een oude kunnen staan). Wij gaan naar een appartement welke vlak aan de kust ligt. Op de foto's ziet het er goed uit. Let's go!
De trip en aankomst in Haffkrug in Duitsland.
De eerste indruk is goed met een paar kleine dingetjes waarvan ik denk: "Dat is voor het mooie net even jammer." Zoals bijvoorbeeld elektrisch laden voor de auto. Ideaal dat dit appartement werd omschreven met de mogelijkheid om op elektrisch te laden bij je eigen privé parkeerplaats bij het appartement.
Klik op de afbeelding voor een vergroting.
Geweldig wanneer je met een elektrische auto komt. Dit ontzorgt enorm! Maar bij aankomst ... not ...
Dat is dan gewoon scheißen! Als ik dit soort dingen zie dan ben ik toch blij dat wij die halve finale voetbal in 1988 hadden gewonnen (Haffkrug lag nét in West- Duitsland, dus mijn opmerking kan gewoon gemacht worden). Ik koop nu nog steeds Rijkaart shampoo. Al krijg ik er geen völler haar meer van.
Eerlijk is eerlijk: de verhuurder wilde ons tegemoetkomen door alle gemaakte laadkosten tijdens ons verblijf te vergoeden. Kijk dat vind ik nog eens een mooi gebaar. Een flesje Rijkaart shampoo ook voor deze verhuurder.
Bloedje heet is het hier momenteel, typisch strandweer. Na het weekend wordt het koeler en wisselvalliger. Terwijl ik bijna alleen maar korte broeken mee heb na al die weken van hitte en droogte. Dat wordt straks nog afzien. Nou Tschüß.
Een zonsverduistering is al behoorlijk zeldzaam, maar liefhebbers van het fenomeen konden afgelopen avond helemaal hun hart ophalen. De maan bedekte maar liefst 90 procent van de zon, de grootste zonsverduistering sinds 1999. Ja mensen: het jaar 1999 .... het ligt er maar net aan waar je was óf het de grootste verduistering was. Want Vinceprins was met zijn toenmalig vriendin in Arlon (Aarlen). In dit plaatsje lag het pad van de 100% verduistering! Hieronder een kleine video 8 compilatie van de Eclips in Arlon in 1999. Disclaimer: het was pijnlijk dat ik waarschijnlijk door de spanning op dat moment door elkaar haalde of de camera draaide of in stand-by positie stond. Om deze reden denk ik op een gegeven moment de camera aan te zetten terwijl ze uit ging en andersom ...... hierdoor is het hoogtepunt maar een paar seconden te zien (nog steeds huilie huilie van).
De 'edit' was ook in de 1999 style met de video 8 camera tools
Tegenwoordig is het zo makkelijk om je te informeren over allerlei zaken. Zoals de tijden van de eclips, of je de juiste eclips brillen hebt en waar je allemaal op moet letten om erachter te komen of het goede brillen zijn. In 1999 nooit aan alle ISO normen gedacht of gelezen waar zo'n bril aan moet voldoen (misschien bestonden deze normen nog niet). Geen idee waar ik die brilletjes en de folie voor de cameralens toen vandaan had. In ieder geval niet 'online' gekocht via iDeal.
Zo merk je 27 jaar later dat je toch op andere dingen let dan toentertijd. Dat zal de levensles zijn over de kwetsbaarheid van het leven (en je ogen).
Vincebroer was zo nice om de eclips brillen die hij over had (kon ze alleen per 6st kopen) aan familie Vinceprins te schenken. Helemaal top! Maar met al die nieuwsfeitjes over slechte brillen en de gevolgen daarvan voor je ogen heb ik toch even gecontroleerd of ze voldoen aan de strengste ESA en ISO normen.
NASA, STAR WARS en ESA ISO 12312-2 met CE-keur
En wat denk je? Helemaal in orde! Ik had ook niets anders van Vincebroer verwacht! Met eclips brillen, waar ik eigenlijk van tevoren helemaal niet aan had gedacht, was het veel leuker om te kijken naar de gedeeltelijke zonsverduistering. Nu natuurlijk samen met Vinceprins jr., Vinceprinses en mijn toenmalige vriendin 'Vincevrouw'.
Mooiste plekje van de avond hadden we omdat we er op tijd bij waren. Achter ons waren meer gegadigden en geïnteresseerden. Ze keken niet naar het schouwspel tussen de zon en de maan maar keken constant jaloers naar ons plekje!
klik op de afbeelding voor een vergroting
Hahaha, top avond! Op naar de eclips in 2081 ... of augustus 2027? In ieder geval zonder Bonnie Tyler.
.jpg)
.jpg)